Quantcast

Δρ Παρμενίων Ζησόπουλος

Μαιευτήρας- Χειρούργος Γυναικολόγος

Χρυσοστόμου Σμύρνης 8, 4ος όροφος

Τηλ. : (231) 279-272
Fax : (231) 257-369

Τ.Κ. 54622, Θεσσαλονίκη

www.gyn.gr/zissopoulos

[email protected]

 

Με ποια γραμμή άμεσης συμπεριφοράς θα συνταχθεί ο γυναικολόγος, στην περίπτωση του τοκετού ενός νεκρού νεογνού; Θα συστήσει - με την γενικότερη στάση του απέναντι στο πρόβλημα - διακριτικά στην μητέρα να δει και ν’ αγγίξει το νεογνό, ή θα την αποτρέψει; Πρόκειται για δίλημμα που απασχόλησε όλους τους γυναικολόγους. Προσωπικά πιστεύω, ότι το πρόβλημα είναι καλό να λύνεται ανάλογα με τις περιστάσεις, άλλοτε με τον ένα και άλλοτε με τον άλλο τρόπο. Ωστόσο υπήρξαν πάντοτε νέες και προς τις παλαιότερες αντικρουόμενες προσπάθειες ενιαίας αντιμετώπισης του προβλήματος.

Στο τεύχος του Δεκεμβρίου 2002 του περιοδικού Gebrtshilfe u. Frauenheilkunde, διαβάσαμε μία ενδιαφέρουσα αναφορά της Dr. Inge Kelm-Kahl, Wiesbaden , σε πρόσφατο δημοσίευμα του Lancet 2002, σχετικά με το παραπάνω θέμα. http://www.thieme.de/gebfra/index.html

Το αντίκρισμα του νεκρού εμβρύου καθώς και η επαφή μαζί του, μπορεί να προκαλέσουν σοβαρό ψυχικό τραυματισμό στην μητέρα.

Από το 1985 το Βασιλικό Κολλέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων της Μεγάλης Βρετανίας εξέδωσε κατευθυντήριες συστάσεις προς τους Γυναικολόγους, να ενθαρρύνουν τις μητέρες ν΄ αντικρίσουν το νεκρό τους έμβρυο και να το πάρουν στην αγκαλιά τους. Αυτό αιτιολογήθηκε με την υπόθεση, ότι σε άλλη περίπτωση η ψυχολογική επεξεργασία της απώλειας είναι δυσχερέστερη και έχει σαν συνέπεια την παράταση του πένθους.

Μια ομάδα ερευνητών από το St George’s Hospital Medical School, London,

(P. Hughes και συν.) σε σχετική μελέτη τους, που δημοσιεύτηκε στο Lancet 2002: 114-118, δεν μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν την χρησιμότητα αυτής της οδηγίας.

Οι συγγραφείς κατέταξαν την ψυχολογική κατάσταση 65 γυναικών, που μετά την γέννα ενός νεκρού εμβρύου ξαναέμειναν έγκυες, σύμφωνα με διάφορες ψυχολογικές δοκιμασίες (Edinburgh Postnatal Depression Scale (EPDS), Spielberger State Anxiety Scale (SSA) και Post Traumatic Stress Disorder- Interview).

Ένα χρόνο αργότερα χρησιμοποιήθηκε η δοκιμασία Beck Depression Inventory – Test.

Συγκριτικά εξετάστηκαν με τις ίδιες δοκιμασίες 60 γυναίκες, που έμειναν έγκυες για πρώτη φορά. Ένα χρόνο μετά τον τοκετό οι μητέρες με τα παιδιά ξαναεξετάστηκαν, προκειμένου να διαπιστωθεί η συμπεριφορά της επικοινωνίας μεταξύ μητέρας και παιδιού.

Τα πρώτα τελικά συμπεράσματα ήταν καταθλιπικές καταστάσεις, υπερβολική φροντίδα και μετατραυματικές καταστάσεις στην εγκυμοσύνη, που επακολούθησε εκείνη του νεκρού εμβρύου. Διαπιστώθηκε ακόμη διαταραγμένη σχέση μητέρας-παιδιού στο επόμενο παιδί.

Για πολλές μητέρες, το κοίταγμα και το άγγιγμα του νεκρού τους εμβρύου ήταν ένα Schock.

Η σύγκριση κατέδειξε, ότι μητέρες που βίωσαν την γέννα ενός νεκρού εμβρύου, στην επόμενη εγκυμοσύνη χαρακτηριζόταν σε σημαντικότερο βαθμό από καταθλιπτικές καταστάσεις και περισσότερες φορές από υπερβολική φροντίδα για το παιδί τους, σε σχέση με τις μητέρες, που δεν έζησαν αυτήν την εμπειρία.

Αυτή η κατάσταση διατηρούνταν ακόμη ένα χρόνο μετά τον τοκετό του επομένου παιδιού.

Μια διαταραγμένη σχέση μητέρας – παιδιού διαπιστώθηκε σε περισσότερες από διπλάσιες περιπτώσεις, στην ομάδα των γυναικών με το ιστορικό τοκετού νεκρού εμβρύου.

Οι συγγραφείς τονίζουν, ότι οι μητέρες που δεν αντίκρισαν και δεν άγγιξαν το νεκρό τους παιδί, ήταν αργότερα λιγώτερο καταθλιπτικές, φοβισμένες, ή με υπερβολική φροντίδα για το παιδί τους.

Το κράτημα του νεκρού νεογνού στην αγκαλιά, φαίνεται να είναι ο σημαντικότερος εκλυτικός παράγοντας για μετατραυματικές συνέπειες στην επόμενη εγκυμοσύνη, με προέκταση μέχρι και ένα χρόνο αργότερα.

Οι διαταραχές στην σχέση μητέρας – παιδιού, ήταν πέντε φορές συχνότερες στις γυναίκες που αντίκρισαν ή κράτησαν στην αγκαλιά τους το νεκρό νεογέννητο.

Τουναντίον φάνηκε, ότι για την μητέρα δεν έπαιξε αργότερα ρόλο, αν το παιδί κηδεύτηκε κανονικά και το πότε η μητέρα ξαναέμεινε έγκυος.

Με βάση τα παραπάνω συμπεράσματα , οι συστάσεις του Βασιλικού Κολλεγίου των Μαιευτήρων – Γυναικολόγων δεν επικροτούνται. Οι γυναίκες δεν πρέπει να πιέζονται, προκειμένου να δουν ή να αγγίξουν το νεκρό νεογνό . Η παρούσα έρευνα δείχνει, ότι υπάρχουν φόβοι για μακροπρόθεσμες ψυχολογικές συνέπειες, που μπορεί να επιβαρύνουν ακόμη και την σχέση προς το επόμενο παιδί.