Quantcast

Δρ Παρμενίων Ζησόπουλος

Μαιευτήρας- Χειρούργος Γυναικολόγος

Χρυσοστόμου Σμύρνης 8, 4ος όροφος

Τηλ. : (231) 279-272
Fax : (231) 257-369

Τ.Κ. 54622, Θεσσαλονίκη

www.gyn.gr/zissopoulos

[email protected]

 

Διαβάσαμε για σας ένα εμπεριστατωμένο άρθρο στο Medscape Ob-Gyn & Women's Health(http://www.medscape.com/viewarticle/458420) από τον συνεργάτη του Zachary T. Bloomgarden, MD, από την 12η ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ενωσης Κλινικής Ενδοκρινολογίας, που αναφέρεται στην εισήγηση της Dr Andrea Dunaif, Northwestern Univeristy, Chicago, Iloinois, σχετικά με το PCOS και σταχυολογήσαμε τα παρακάτω.

Εισαγωγή

Στην 12η (2003) ετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ενωσης Κλινικής Ενδοκρινολογίας, η Andrea Dunaif , Νorthwestern University, Chicago, Illinois , αναφέρθηκε στο Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών και τις μακροπροθεσμες συνέπειες του.

Η σχέση μεταξύ υπερτρίχωσης και διαβήτη περιγράφηκε αρχικά το 1921. Το PCOS είναι ένα σύνδρομο χρόνιας ανωοθυλακιορρηξίας και υπερανδρογοναιμίας , που αποσχολεί το 5-10% των γυναικών της αναπαραγωγικής ηλικίας και περίπου το 90 % των γυναικών με ακανόνιστη περίοδο. Είναι η συχνότερη αιτία γυναικείας στειρότητας, ορμονικής αιτιολογίας.

Η αναγνώριση της συνάρτησης του PCOS με την αντίσταση στην ινσουλίνη, έστρεψε τελευταία την προσοχή των ειδικών σ’ αυτό τον τομέα. Η διαταραχή συνδυάζει μία κατάσταση αντίστασης στην ινσουλίνη με ανωμαλίες στους υποθαλαμικούς και υποφυσιακούς μηχανισμούς έκκλυσης γοναδοτροπινών, καθώς και στην ωοθυλακιορρηξία και υπερανδρογοναιμία.

Το σύνδρομο διαπιστώνεται συχνά κατά την διάρκεια της αναπαραγωγικής ηλικίας, μπορεί όμως να το δεί κανείς και ενδομητρίως με καθυστέρηση της ανάπτυξης του εμβρύου, πριν από την ήβη και αργότερα σαν σύνδρομο διαταραχής του μεταβολισμού.

Μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία

Οι μακροπρόθεεμες συνέπειες του PCOS στην υγεία, συμπεριλαμβάνουν καρδιαγγειακές παθήσεις , παθήσεις που έχουν σχέση με την εγκυμοσύνη, καρκίνους και διαταραχές του μηχανισμού σύλληψης.

Oι καρδιαγγειακές παθήσεις έχουν αναγνωριστεί σαν συνέπεια ενός τμήματος του συνδρόμου αντίστασης στην ινσουλίνη, που οδηγεί σε ενδοθηλιακές διεργασίες στα αγγεία, σε μικρολευκωματουρία, σε προαθηρωματικές και φλεμονώδιες καταστάσεις, λιπιδαιμία, διαβήτη και σε άλλες διαταραχές.

Η αντίσταση στην ινσουλίνη οδηγεί φυσιολογικά σε αντιστάθμιστική αντιδραση των β- κυττάρων ( στο πάνκρεας ) και άτομα με κίνδυνο για διαβήτη δεν είναι σε θέση αντεπεξέλθουν με αυξημένη παραγωγή ινσουλίνης. Εμφάνιση αδυναμίας των β-κυττάρων ν’ αντεπεξέλθουν, συναντάται συχνά σε γυναίκες με PCOS οδηγώντας σε μεγάλυτερο κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.

Γυναίκες με PCO έχουν υψηλότερα ποσοστά παθολογικής δοκιμασίας γλυκόζης, απ΄ ότι εθνικές ομάδες με τον υψηλοτερο κίνδυνο στον κόσμο, όπως π.χ. οι ινδιάνοι της φυλης Pima.

Το PCO μαζί με παχυσαρκία συνδέεται με αυξημένες τιμές LDL χοληστερόλης και υπάρχει συνέργεια του PCOS με την παχυσαρκίας στην προκληση υπερτριγλυκεριδαιμίας.

Η υπέραταση είναι χαρακτηριστική σε γυναίκες με ταυτόχρονη παχυσαρκία και PCOS.

Το PCOS συνδέεται ακόμη με μείωση της ινοδώλυσης, αύξηση των επιπέδων CRP καθώς και αύξηση τού πάχους του ενδοθηλίου της καρωτίδος. (Intima)

Δεν υπάρχουν μελέτες για την μακροπρόθεσμη εξέλιξη του συνδρομου.

Ωστόσο, σε 77% των γυναικών με αρραιονηνόρροια διαπιστώνεται PCO και 33% από αυτές έχουν παθολογική καμπύλη σακχάρου. Χρησιμοποιώντας σαν όριο τον εμμηνορρυσιακό κύκλο των 40 ημερών, η μελέτη Nurses Health Study κατέδειξε αύξηση του κινδύνου για διαβήτη τύπου ΙΙ κατά 2,2 φορές . Η μελέτη έδειξε ακόμη, ότι σε γυναίκες με διαταραχές της εμμηνορρυσίας υπήρχε συνάφεια σε 53% με αυξηση των καρδιαγγειακών παθήσεων. Επισημάνθηκε από τον εισηγητή , ότι θα μπορούσε κανείς να περιμένει να έιναι ο κίνδυνος ακόμη μεγαλύτερος, αν δεν υπήρχε η προστατευτική επίδραση των υψηλών επιπέδων οιστρογόνων σε γυναίκες με PCO. .

Ενα μεγαλο τμήμα των κλινικών συνεπειών του PCO αφορά τον μηχανισμό αναπαραγωγής, με αυξημένο κίνδυνο για διαβήτη κατά την εγκυμοσύνη, (τόσο σε παχύσαρκες όσο και σε γυναίκες με κανονικό βάρος ), την υπερταση στην εγκυμοσύνη και υψηλά ποσοστά προεκλαμψίας. Υπαρχει ακόμη αυξημένος κίνδυνος για ανάπτυξη καρκίνου του ενδομητρίου, που επιβάλει την κυκλική χορήγηση προγεσταγόνων σε αμηνόρροιες μεγάλης διάρκειας.

Ο κίνδυνος για ανάπτυξη καρκίνου των ωοθηκών είναι είναι 2,5 αυξημένος σε γυναίκες (με PCOS), που δεν χρησιμοποίησαν ποτέ αντισυλληπτικά. Ο κίνδυνος καρκίνου του μαστού δεν είναι με βεβαιότητα αυξημένος. Γυναίκες με διαταραχές ωοθυλακιορρηξίας, πάσχουν με μεγάλη πιθανότητα από το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών. Το μόνον θετικό στο PCOS είναι ότι φαίνεται να προφυλάσσει απο οστεοπόρωση.

Εκτίμηση του Συνδρόμου Πολυκυστικών Ωοθηκών (ΣΠΩ – PCOS)

Συζητώντας την εργαστηριακή διερεύνης των γυναικών με PCOS, η Dr Dunaif συνέστησε μετρηση της ολικής και της βιολογικά δραστικής τεστοστερόνης, της DHEA-S, της προλακτίνης, των γοναδοτροπινών και την δοκιμασία γλυκόζης. Επεσήμανε, ότι οι μισές ασθενείς με PCOS που πάσχουν από διαβήτη θα διαγνωστούν μόνον με μία μεττηση σακχάρου , πράγμα που είναι σημαντικό, επειδή πολλές από αυτές τις γυναίκες είναι υποψήφιες για αγωγή με ευαισθητοποιητές της ινσουλίνης.

Επί πλέον, ίσως χρειαστεί να επαναλάβει κανείς την δοκιμασία γλυκόζης, άν υπάρχουν σχετικά μικρές αποκλείσεις (2-5mg/dl) στην μέτρηση του σακχάρου νηστείας.

Δοκιμασίες για αντίσταση στην ινσουλίνη με μέτρηση της ινσουλίνης και της σχέσης ινσουλίνης / γλυκόζης, δεν βοηθούν στα πλαίσισα του ιατρείου, επειδή σ’ ενα μεγάλο ποσοστό τα αποτελέσματα επικαλύπτοναται με ευρήματα του φυσιολογικού πληθυσμού.

Περίπου οι μισές δίδυμες αδελφές γυναικών με PCOS έχουν την προδιάθεση, χωρίς όμως κλινικά συμπτώματα υπερπαραγωγής ανδρογόνων, που σημαίνει, ότι η εργαστηριακή διερεύνηση πρέπει να προταθεί και σε κάθε παρόμοια ομάδα. (σημ. μεταφραστού: π.χ. σε αρραιομηνόρροια, χωρίς άλλη τυπική συμτωματολογία )

Θεραπεία του PCOS

H πρώτη επιλογή θεραπείας είναι η επιδίωξη για αλλαγή τρόπου ζωής. Σε πολλές περιπτώσεις ήδη απώλεια βάρους της τάξεως των 7-10% οδηγεί σε κανονικούς ωοθυλακιορρηκτικούς κυκλους. Ο περιορισμός των θερμίδων είναι σημαντικότερος από την την σύνθεση της δίαιτας (σχόλιο μεταφραστού: υπάρχουν και άλλες απόψεις πάνω στο θέμα σύνθσης της δίαιτας). Η άσκηση γενικά (καθώς και το aerobic και το resistance trainig) βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη.

Η θεραπεία με ευαισθητοποιητές ινσουλίνης φαίνεται να βελτιώνει την ανοχή γλυκόζης σε γυναίκες με PCOS, μειώνει τα επίπεδα ανδρογόνων και οιστρογόνων στο αίμα και μειώνει την SHBG (sex hormon bindig globulin), προξενώντας έτσι μείωση της βιολογικά δραστικής τεστοστερόνης. Μειώσεις παρατηρούνται ακόμη στα επίπεδα DHEA-S και οιστρογόνων.

Οι συγκεκριμένες ουσίες σε κατάλληλη δοσολογία, βελτιώνουν την υπερτρίχωση, χωρίς ωστόσο να είναι τόσο αποτελεσματικές, όσο τα αντιανδρογόνα. Με τα φάρμακα αυτά μειώνονται τα επίπεδα της LH και επανέρχονται ωοθυλακιορρηκτικοί κύκλοι, ώστε να αποτελούν μια θαυμάσια επιλογή για την θεραπεία στειρότητας.

Oι ευαισθητοποιητές ινσουλίνης βελτιώνουν λοιπόν τον προδιαθεσικό παράγοντα της ευαισθησίας ινσουλίνης έναντι της απέκκρισης, υποδηλώνοντας έτσι ότι μπορεί να μειωθεί ο κίνυδνος ανάπτυξης διαβήτη.

Τα επίπεδα του αναστολέα ενεργοποιητή του πλασμινογόνου (PA-1) μειώνονται και βελτιώνεται η από το ενδοθήλιο εξαρτώμενη αγγειοδιαστολή.

Metformin σε δοσολογία 1,5-2,5 gr/die οδηγεί μέσα σε 1-3 μήνες σε ωοθυλακιορρηξίες, μπορεί να οδηγήσει σε επιλεκτική μείωση του ενδοκοιλιακού λίπους και σε μετρίου βαθμού απώλεια βάρους.

Υπάρχουν αντικρουόμενeς απόψεις σχετικά με την χρήση του Metformin κατά την εγκυμοσύνη, αλλά η Dr Dunaif συνιστά να διακόπτεται μόλις μετα τή διαπίστωση της εγκυμοσύνης.

Υπάρχουν ενδείξεις, ότι τα αντιανδρογόνα μπορεί να οφελούν στην θεραπεία της αντίστασης στην ινσουλίνη, σε γυναίκες με PCOS.

Η Dr. Dunaif συμπεραίνει, ότι το PCOS είναι μία κατάσταση συνδεδεμένη με αυξημένο κίνδυνο για διαβήτη 2, με άλλες καταστάσεις που συνδέονται με την αντίσταση στην ινσουλίνη, καθως και με τον καρκίνο του ενδομητρίου. Ολες δυνητικά περιπτώσεις που επιδέχονται προληπτική θεραπεία, είτε με αλλαγή τρόπου ζωής, είτε με ευαισθητοποιητές ινσουλίνης.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

και αυθεντικό κείμενο στο Medscape: http://www.medscape.com/viewarticle/458420